Van de wereld in Meijendel
WASSENAAR - Het zou een grijze dag worden, had Journaal-weervrouw Marion de Hond gezegd,
maar in Meijendel vind je op zo’n dag wel duízend kleuren grijs. Meijendel,
wat een wondermooie belevenis: midden in de drukke randstad, zeg maar tussen
Wassenaar en Scheveningen, is dit misschien wel het drukst bezochte
natuurgebied van West-Nederland, maar toch staat het in de nationale topvijf
van stilste en geheimste plekken. Hier ben je even echt wég: met de mobiele
telefoon ben je buiten bereik in dit schitterende duingebied, een
verademing. En als je de zeereep doorsteekt, kijk je uit over de Noordzee,
helemaal zoals de Haagse schilder Mesdag die zag, in al z’n tinten onstuimig
grijs.
Marijke van het duinwaterbedrijf: Je kunt in Meijendel verdwalen.
Op een doordeweekse dag kom je er níemand tegen, hooguit een toevallige
wandelaar met een hond.
„Die stilte is toch wel een heel bijzonder aspect van Meijendel”, had
Marijke Poppelier van het Duinwaterbedrijf Zuid-Holland al gezegd toen we
met onze degelijke huurfietsen vanaf attractiepark Duinrell in Wassenaar het
duingebied in trokken. Juist in de winter, als de natuur in zichzelf is
gekeerd, is Duinrell met z’n comfortabele duingalows een prima springplank
voor een wandeling of fietstocht door Meijendel, goeddeels ook
waterzuiveringsgebied van Zuid-Holland en daarom volledig in beheer bij het
duinwaterbedrijf. Duizenden mensen komen hier uitwaaien, vooral in de
weekeinden.
In een boom treffen wij een imposante buizerd aan.
Maar die komen elkaar gek genoeg nauwelijks tegen. Alleen al de Vallei
Meijendel, waar je langs de meren in de duinkommen vrij kunt rondstruinen en
en passant kunt luisteren naar wel honderd bijzondere vogelsoorten, zoals
het paapje en de nachtegaal die hier graag vertoeven, wordt jaarlijks
bezocht door zo’n 650.000 dagjesmensen, net zoveel als in heel het Nationaal
Park de Hoge Veluwe.
Als we bij De Klip, net tegen de woonbuurt Rijksdorp, het binnenduingebied
in rijden, richting Wassenaarse Slag, tel ik bij een duinbeek in deze
voormalige zandafgraving vijf Noorse fjordenpaarden. Tegen het duin op
grazen Galloway-runderen. „Dit was tot voor kort nog bollenteeltgebied”,
zegt Marijke. „In 1995 hebben we dit stuk duin teruggegeven aan de natuur.
Maar begrazing bleek nodig tegen verruiging. Anders zou het duingebied
dichtgroeien.”
Aad Grundeken op de bok met de honden, Til zit achter hem: Zo'n ritje is heerlijk!
Op het fietspad langs Berkheide, richting Hotel Duinoord, worden we
tegemoet gereden door Aad Grundeken. Op zijn door paard Silly getrokken
wagen heeft hij Til Hilling en Bob Vos als passagiers met hun honden. „We
kennen elkaar al járen”, zegt Bob (80). „Elke dag maken we een ritje. Het is
hier heerlijk.”
De Ganzenhoek ligt hier net even verderop, ook dit wat woeste natuurgebied
rond een oude infiltratieplas wordt eerdaags opengesteld voor recreanten. Er
komen nieuwe wandelpaden, die aansluiten op de routes door het naastgelegen
dennenbos. Het Duinwaterbedrijf DZH staakt hier z’n waterwinactiviteiten
zodra het drinkwaterpompstation bij Monster z’n capaciteit kan verhogen van
5 naar 8 miljard liter per jaar. Daar wordt nu hard aan gewerkt.
DZH heeft in het fietspad een flink aantal hoge drempels gelegd, omdat hier
vooral in de weekeinden soms gevaarlijke confrontaties ontstaan tussen
groepen wielrenners en wandelaars. Wat doen die wandelaars dan ook op het
fietspad? De wielrenners hebben in elk geval behoorlijk de pest aan die
drempels, maar de Rijdende Rechter gaf het Duinwaterbedrijf onlangs gelijk:
omwille van de veiligheid mógen die akelige obstakels.
Geen andere fietsers te bekennen als wij hier Babette Soegies (32)
tegenkomen, in haar eentje aan de wandel, twee fotostatieven onder de armen.
Ze is een fanatiek natuurfotografe en vindt Meijendel „werkelijk supermooi”.
Eigenlijk moet je naar Meijendel een verrekijker meenemen, want je kunt van
sommige duintoppen ver kijken. De skyline van Den Haag is goed te zien, ik
zie de toren van het Vredespaleis, de Muzentoren en de Haagse tieten.
Bouwkundige Bart van Rooij uit het Brabantse Nistelrode herinnert zich
Den Haag vooral uit zijn militaire dienst en als hij deze mooie, grijze dag
in Meijendel wandelt met zijn Corrie – ze logeren in Duinoord bij
Wassenaarse Slag – komen veel verhalen van vroeger weer boven, vertelt hij
ons. Ze zijn helemaal weg van Meijendel. „Die prachtige rust van de duinen
en de zee, de grilligheid van de natuur, zó mooi!”
In de boerderij-theeschenkerij Meijendel is het altijd warm en gezellig en ze hebben er de lekkerste pannenkoeken.
Met Marijke Poppelier doen we de blauwe route door de Vallei Meijendel. De
fietsen stallen we bij de oude boerderij, waar de open haard brandt en waar
ze zulke smakelijke spekpannenkoeken hebben. Da’s voor straks.
Duindoorn, vlier, meidoorn en braamstruiken en dan ineens, midden in een
duinpan, een prachtige duineik: we struinen over zandpaden op weg naar de
twee vogelobservatiewanden, die over het duinmeer uitzicht bieden op de
Kijfhoekhoogte en een ruig gebied dat als het Meijenbos op de kaart staat.
Wat een feest: níemand. „Hier voel je je alleen op de wereld”, zegt Marijke.
Een paar kauwtjes in een verwaaide populier hebben luidkeels onenigheid.
Verder horen we niks, alleen de stilte. Een verpletterende ervaring.
Als wij uit Meijendel terugkeren op Duinrell, is daar juist de familie
Dupon gearriveerd, voor een lang weekeinde in zo’n lekkere duinbungalow. De
fietsen staan al klaar. Jan (39) en Jannie (36) hebben er wát zin in en
anders Michael (14) wel en zijn kleine zusje Marissa (6) met haar leuke
vlechtje. „We gaan heerlijk fietsen in de duinen. Weer of geen weer, wij
gaan van de natuur genieten.”
Bron "Van de wereld in Meijendel" : telegraaf
|
|
|
|